yağmur...

15/10/2007 ·

Hayat Sensin!!..

20/9/2007 ·

2/5/2007 ·

26/2/2007 ·

yazamıyor artık kalem...

donup kalıyor kağıtla karşılaşınca!

oysa ne çok özlemişti ve neler sıralamıştı içinde...

kağıdı düşlerken bile mutluydu...

onun saf ve temizliğini seviyordu ençok;

herşey korkmadan paylaşır yargılamazdı duygularını...

belkide bütünleşiyordu anlam kazanıyordu??

kalemin yüreğindekiler aktıkça kağıt sahipleniyordu sevgiyle...

çünkü kağıtta kalemle anlam buluyordu var oluyordu!...

belkide duygular ortaktı aslında...

ikiside yalnızdı ve ayrıyken birbirlerinden değersizdi!...

kağıdın temiz yüreğinin bir önemi yoktu başkaları için,

kaleminde yüreğinde biriktirdiği mürekepli duygular...

ama artık korkular bürüdü ve çelişkiler kalemi;

neden kirletiyordum o temiz varlığın yüreğini....

her yazdığım değerli olmuyor, çoğu zaman yok ediyordum,

buna hakkım yok!!

yok edemezdi kimseyi!...

hele onsuz bir değerim kalmazki!!dedi ve sustu...

ulmus